160 tekens

We staan d'r niet zo vaak bij stil, maar bijna alles is door iemand bedacht.

SMS bijvoorbeeld, dat is bedacht door Friedhelm Hillebrand.

En dat is nog maar een van de antwoorden op vragen die u zich misschien nog niet gesteld had in dit artikel van de LA Times. De titelvraag is echter: waarom 160 tekens?

Antwoord: omdat veel meer niet kon en dit ook wel zo'n beetje genoeg leek. Ansichtkaarten hadden tenslotte ook meestal maar zo'n 150 karakters tekst...

Een Duitser met een Franse slag; hoe Europees...

Het grappige is dat Hillebrand hiermee nog veel gelijker had dan hij dacht: hij had het SMS-protocol nooit echt bedoeld als primair communicatiemiddel, maar meer als iets waar technici eventueel info mee uit konden wisselen. (SMS gebruikt ook echt een soort servicetunnel; een extra kanaal náást het kanaal voor voice-verkeer. Vandaar dat er soms netwerkstoringen zijn waarbij je niet kan bellen maar wél SMS'en & vice versa.)

Maar 160 tekens blijkt dus niet alleen voldoende te zijn ("perfectly sufficient" dixit Hillebrand), het werkt zelfs stimulerend! Ik heb geen zin om er cijfers over bij elkaar te googelen, maar we kunnen d'r gevoeglijk van uitgaan dat de gemiddelde gebruiker meer SMS'jes stuurt per jaar dan diens gemiddelde grootouder ansichtkaarten stuurde per leven...

Inmiddels zijn er geen technische redenen meer om de hoeveelheid tekens te bottlenecken, maar Twitter bewijst dat er ook geen reden is om aan te nemen dat het SMS-format gauw een legacy system zal worden. Toch klinkt het achterliggende principe niet helemaal intuïtief als je het verwoordt:

Beperking van functie is niet noodzakelijk beperking van functionaliteit.

Boeiend!

(via Lone Gunman / photo CC by Kalense Kid)

De morele les van Rupsje Nooitgenoeg

Het begint te gebeuren: mijn generatie (voorheen "deze") maakt zijn eerste babystapjes op weg om de "vorige" te worden.

Dit weekend was ik op een soort van combi-verjaardags- en kraamvisite bij vriendin K., die even in Nederland was met man en viermaandige boreling. Fantastisch natuurlijk, hoewel ik in alle eerlijkheid moet bekennen dat ik babys vooral in abstracto leuk vind (hoef ik me niet voor de schamen, kennelijk, meer mensen hebben dit).

Als cadeautje voor kleine D. had ik Rupsje Nooitgenoeg meegebracht. Een beetje vroeg misschien, maar ik heb er zelf zulke goeie herinneringen aan. Ook hier ben ik niet de enige in: Carle's boekje is inmiddels al 40 jaar oud, maar still going strong.

Nu ik het nog weer's doorbladerde viel me op dat in Rupsje Nooitgenoeg een totaal andere sfeer hangt dan in het hedendaagse kotervermaak, zoals ik dat op TV nog wel eens voorbij zie komen. Vandaag de dag lijkt het er toch vooral om te gaan kinderen de volgende Drie Morele Lessen mee te geven:

• Er is niks belangrijker dan vriendschap/liefde (nou, vooruit...)
• Of nee, het is het allerbelangrijkerste om de Kampioen te worden. Je vrienden zijn er vooral om jou daarbij te helpen (eh, pardon?)
• En Kampioen worden doe je door je huisdier het huisdier van een ander in elkaar te laten rossen, óf (als je omgeving daar bezwaar tegen maakt) door kaartjes/flippo's/computerspelletjes te kopen (wtf!?)
  

De morele les van Rupsje Nooitgenoeg daarentegen is: er is een kort, kostbaar raampje in je leven waarin er niks mooiers in de wereld bestaat dan karton met gaatjes.

Ik weet wat ik zou willen dat mijn kinderen zouden leren...

(Copyright image: Eric Carle, under fair use)

That's why the la.. tik! That's why the la.. tik! That's why...

Excuses, excuses, duizendmaal excuses voor de rust hier.

Ik ben bezig met een fikse redesign voor Blinde Schildpad die, als alles meezit, morgen de lucht in kan. IJs en weder dienende maken we dan ook, eindelijk, eindelijk, de cursus depressie af (waarover ik, volkomen terecht uiteraard, aan de kop wordt gezeurd).

Luistert u ondertussen rustig naar uw lievelingsmuziek.

(plaatje via this isn't happiness™)

Zo, dan denkt u ook nog weer eens een keertje aan Janus, de tweehoofdige god van drempels en deuren

(naar de Portonaccio Sarcofaag)