Blinde Schildpad

Huun Huur Tu - Chira-Khoor

2012-02-11T18:00:00.000+01:00

(Zou het publiek in Tuva nou ook zo glazig en gelukzalig kijken als Nick & Simon dáár komen?)

So, apparently this happened

2012-02-09T14:26:00.000+01:00

The Licking Essay, chapter II

2012-02-07T15:31:00.000+01:00

hello Mary
hello hello
hello Mary hello?
hello?
yes

I know I am in a dusty place
no a rusty place a dusty place
hello?

yes but it chokes me
it is choking the grass I can hear it
there is footsteps now
I know

but there is children
I can see them no
they are kicking the dust
hello Mary
hello?

they are kicking the dust now
as if it is all a game
I can hear them kicking the dust
hello Mary
yes?

god what's to become of me?
hello?
Mary?
hello?
hello?

The Licking Essay, chapter I

2012-02-02T14:28:00.000+01:00

and and and it is cold to the touch
and falling from great heights
and falling
finally
strips the bark from the branches
and bare like the moon and finally
finally
shard glass sharp
will crash to the pavement
and thus with the thousands and thousands
and thousands of tiny
and thousands of tiny silvery
thousands of tiny and silvery fish

In 1961 viel 24 oktober op een dinsdag.

2012-02-01T14:05:00.000+01:00

a) De Grondwet van Malta werd van kracht op 25 oktober 1961.

b) En:

ACTA: don't make our grandchildren want to travel back in time, please.

2012-01-26T15:47:00.000+01:00

to: Members of the European Parliament
cc: marietje.schaake-office@europarl.europa.eu

Subject: ACTA: don't make our grandchildren want to travel back in time, please.

Dear Euro-Parlementarian,

I write to you regarding ACTA, on which you might soon be voting.

ACTA (and its ilk) proposes it is in the interest of the commonwealth to legislate for the preservation of specific business models, regardless of developments in the technology, cultural infrastructure and market on which those business models depend. I submit to you my humble opinion that this proposition is bat-shit crazy. Furthermore, I would submit to you that detection of the bat-shit craziness (or chiropterafecal lunacy, if you will) of this proposition does not require much thought or intelligence. In fact, if this proposition were not bat-shit crazy, you (you personally) would make your frequent migrations between Brussels and Strasbourg in a horse-drawn buggy on a cobbled road, to the doubtlessly enormously enthusiastic cheers of well-off horse-drawn buggy-makers, road-cobblers, dunnikin divers and leech-farmers. As far as I know, you don't and I would be surprised if you aren't happy you don't.

There are, of course, many other objections to ACTA. Google for them. But isn't its dim-witted and explicit animosity towards reality damning enough?

Ever secretly dreamt of travelling back in time to kill Hitler or Stalin before they ruined what would otherwise have been an exceptionally pleasant century?

Yes?

Don't make our grandchildren want to do the same to stop ACTA.

Lets try and keep history going in the nicest way possible. For the moment at least. Stop ACTA. Stop ACTA now.

With kind regards,

Frank Sijbenga (Blinde Schildpad), the Netherlands
Web: www.blindeschildpad.nl
Twitter: @blindeschildpad

22º halo, 24 jan. 2012

2012-01-24T13:35:00.000+01:00

Is er een echte jij?

2012-01-23T11:01:00.000+01:00

1. Julian Baggini, "Is There a Real You?"

2. xkcd, "Dad, where is Grandpa right now?"

3. Bodhidharma & Huike

Huike: Meester, mijn geest is zo verward en onhandelbaar! Help me, alsjeblieft.
Bodhidharma: Best. Geef je geest maar's hier en ik zal hem tot rust brengen.
Huike, even later: Ik kan hem nergens vinden!
Bodhidharma: Astu.

(TedX filmpje via Matthijs en Zoe op Facebook)

Vattu

2012-01-18T10:47:00.000+01:00

Lees Vattu. Lees Rice Boy. Lees Order of Tales. Lees de shorts. Je kan toch niet op Wikipedia vandaag.

The redness of branches

2012-01-16T12:50:00.001+01:00

disappear
in the redness of branches
width of sky and trains

will run the overpass
unseasonal
singing the distance

the very same branches
dull the next morning
their glory
returned to the world

Bunzing

2012-01-15T18:52:00.000+01:00

Voor de connaisseurs: Dit is duidelijk een verwijzing naar Drabkikker's Repetabs 19: Bunzing / Cervelaat. Fascinerend!

Op zich gewoon een variant op 'lange rat', maar zeg die naam maar eens 10x achter elkaar! Hahaha! De bunzing! #eded twitter.com/elkedageendier…
— elkedageendier (@elkedageendier) January 14, 2012

Trouwens, wilt u ook elke dag een dier leren kennen uit de vele dieren die het dierenrijk rijk is? Volg @elkedageendier via Twitter of Facebook.

5 gedachten op zaterdagmiddag

2012-01-14T13:58:00.000+01:00

Dit leven is in alle zinnen van het woord een gegeven. Dank je. En alsjeblieft.
Vogels. Tof.
Denken dat dit geen Dharma-beoefening is, is bijna altijd een excuus om lui te zijn.
Net als denken dat ik fouten maak, trouwens. Constateer, corrigeer, continue.
Hop.

You won't think I'm true

2012-01-11T11:13:00.000+01:00

Speculum Humanæ Salvationis

In de trein

2012-01-09T11:51:00.000+01:00

Een vrouw tegenover mij
leest 'De Bijbel - De Strip'

Buiten stijgt het water

-

Een gouden waas van zon en regen
ligt op de terpen

Een kleuter oefent achter mij
Harlingen
Franeker
Dronrijp

-

Waar de sloten overstromen
staan de wilgen
in
de

lucht

Groningen, 2012

2012-01-04T23:13:00.000+01:00

On leaving 2011 behind

2011-12-31T16:48:00.001+01:00

Patrick Bérubé: Incidence, via Colossal

Voor iedereen die anders ook altijd even vooruitbladert om te zien hoe het afloopt

2011-12-25T06:00:00.000+01:00

Johann Sebastian Bach, 1685 - 1750

~ Matthäus Passion, BWV 244

Christoph Prégardien, tenor

Tobias Berndt, baritone

Dorothee Mields, soprano

Hana Blažíková, soprano

Damien Guillon, countertenor

Robin Blaze, countertenor

Colin Balzer, tenor

Hans Jörg Mammel, tenor

Matthew Brook, bass

Stephan MacLeod, bass

Collegium Vocale Gent

Conducted by Philippe Herreweghe

Cendrée, a lion sejant-rampant on Azure, a field infini

2011-12-24T11:01:00.000+01:00

SO|UI

We are kings and princes

2011-12-17T20:01:00.001+01:00

Continuous practice

2011-12-15T18:02:00.000+01:00

Because of this practice, there are the sun, the moon and stars. Because of this practice, there are the great earth and the open sky. Because of this practice there are body, mind and their environs. Because of this practice, there are the four great elements and the five skandhas. Continuous practice is not necessarily something people in the world love, but it should be the true place of return for everyone. Because of the continuous practice of all buddhas of the past, present, and future, all buddhas of the past, present and future are actualized.

Eihei Dogen, The Treasury of the True Dharma Eye, p. 332

Dingen waarvan je niet had kunnen vermoeden dat ze bestonden en waarvan etc.

2011-12-14T11:28:00.001+01:00


wombat - Yo-Yo Ma - toilet Reddit - via Drabkikker

Dingen waarvan je steeds opnieuw kunt vergeten dat ze bestaan zonder dat de verbazing minder wordt als je ze herontdekt.

2011-12-12T16:13:00.000+01:00

Nancy Reagan - Mr. T

Killing an elephant

2011-12-03T13:36:00.000+01:00

She dreamed that she killed an elephant.

She had stalked it through the thick rainforest for what must have been weeks or months. She felt as if she was soaked to the bone by now. Every night she was eaten alive by gnats and mosquitos. Her skin was ripped by thorny vines. She was exhausted but slept restlessly, afraid that she would miss the elephant crashing through the trees, deep in the valley below. It had been some time now since she’d last crossed a loggers’ road or seen the smoke of village fires rising over the canopy. This was good. The elephant would avoid such places. She was getting closer.

And when she did find it, she didn’t hesitate. She didn’t even hear the gun shot. She just saw the elephant fall. The elephant is dead, she thought. I killed an elephant.
“Why did you do it?”, the elephant asked.
“I don’t know.”, she said. “I just stalked you through the jungle for so long, I guess I had to.”
“Yeah, it must have been years.”
“Yeah.”
“I thought I did well, though. I gave you a run for your money.”
“Yeah, you did.”
“Still. I am tired.”
“Yeah.”
She slumped on the ground, next to the elephant's trunk. She felt emptied out now. And really tired.
“Mind if I tell you a story?”
“What? No, go right ahead. I just…”
She rested her back against the giant warm head of the elephant.

Before there was anything else, there was a raven. He flew everywhere, to the east, to the south, to the west, to the north. But wherever he went, he couldn’t find anything. Now, you know ravens are smart animals. But because they are smart, they get bored easily. So, the raven tore out one of his feathers and put it down on the ocean. Now I have somewhere to go to, he thought. It was all a game to him. He would fly away from his feather and see how long it would take him to find it again. Every time he came back he would put another feather down. Luckily for the raven the world is endless, so as the island grew, his game did not become any easier.

The elephant’s story continued for a long time. The rainforest closed up around them. The elephant lying on its side on the musty leaves and the woman resting her back against his skull. The story was so long that that in the meantime, she met somebody. They fell in love and married. She worked and went on holidays. She fought sometimes with her husband, made up and had two children. Every day for years, she would wave at them from the gates of the schoolyard.

Now, because the boy who had hidden the fire in a calabash was lonely, he found a coconut with which he caught a catfish in the stream. Every night the catfish would turn into a girl and lie with the boy and every morning she would return to the coconut. They had many sons and daughters. But because some of them where born during the night and some during the day, some where people and some where catfish. They still give catfish names today, even though it’s a long time since the boy lived here and fought many battles and became a great chief.

And then, one day, the elephant was done. She was redecorating a wall at the time, singing along with the radio. The story stopped so suddenly that she dropped the roller and knocked over a can of paint. She crouched down on the ground and cried and cried. When her husband came in, he just held her for a long time.

She dug a deep hole in the back yard and that night she buried the elephant, while everybody else was asleep. There wasn’t that much left of him. Just some pieces of thick grey skin and worn down ivory pebbles. When she was done, she put a lawn chair over where the hole had been and sat watching the stars up in the sky. The moon made a great slow arc over the horizon and the wind was moving through the rainforest so softly and silently that, finally, she fell asleep.

When I was your age we were so poor we couldn't afford space AND time.

2011-12-01T13:03:00.001+01:00

pic via 9 eyes

Mumbles and shuffles

2011-11-27T14:57:00.001+01:00

Mumbles and shuffles
      a lady leans into the artwork
      as if into a great wind

Even with the curtains closed
I can tell how fast the clouds go by
      my shadow in the lamp light
      disappears

To wake up
a different body every day
open to the heat and cold
     like this

edited Nov. 28

Totoro Redux

2011-11-26T21:25:00.001+01:00

Don't get me wrong. I love My Neighbor Totoro as it is. A lot. But this remix is just, like, wow. Sound on plz. The menace is in the music here.

"Je kunt van mormonen zeggen wat je wilt [...]"*

2011-11-16T15:13:00.001+01:00

Zie feit 44.

Mormonen smaken naar kip.
Rubber badeendjes zijn allemaal Mormonen.
Mormonen hebben de vuvuzela uitgevonden.
Je krijgt korting op Mormonen als je er meer dan 12 koopt.
Mormonen hebben allerlei tradities. Ze zijn niet zoals wij.
Mormonen hebben geen massa en verplaatsen zich met 3/8ste van de lichtsnelheid door het vacuum.
Mormonen worden blauw als je aluin in de pot doet.
Als je ze thuis invriest zijn Mormonen zeker een half jaar houdbaar.
Mormonen geloven dat Christus na Zijn Wederopstanding in Amerika is geweest.
Mormonen zijn glutenvrij en ook in diesel verkrijgbaar.
De laatste oorlog tussen de Mormonen en de Scythen eindigde in 1673 in gelijkspel met een kleine morele winst op decorum voor de Scythen.
Mormonen zijn makkelijk zindelijk te krijgen, maar ze zijn niet goed met kleine kinderen en andere huisdieren.
Je moet je Mormonen na het scheren goed invetten, anders gaan ze alsnog klitten.
Mormonen zijn in elke houding deelbaar door π.
Coca Cola is zó zuur dat je in anderhalve liter zó 6 Mormonen volledig op kunt lossen.
Voor Mormonen heb je geen vliegbrevet nodig, zolang je maar niet hoger gaat dan 2 mijl.
Mormonen zijn doorschijnend in het ultraviolette spectrum.
Mormonen worden tegenwoordig vooral geïmporteerd uit Nicaragua.
De terminale snelheid van de meeste Mormonen ligt rond de 56 meter per seconde.
In de herfst verliezen Mormonen hun vingernagels.
Het is een broodjeaapverhaal dat alleen verse Mormonen opengaan als je er op klopt.
Hoogpolige Mormonen kun je schoonhouden met witbier.
Alle Mormonen hebben een colofon. Goed zoeken!
Mormonen hebben een opslagcapaciteit van ongeveer 2Tb, oftewel 8,3 mud.

Mormonen

Oudere Mormonen voelen aan als natte kroepoek.
Mormonen kunnen langer worden dan 40 kilometer.
Mormonen zijn niet eng, Rozemarietje, ze zijn best lief! Maar je kan ze beter niet aaien.
Als je Mormonen een paar dagen in het donker legt worden ze vanzelf weer rekbaar.
Mormonen geven licht als je ze bestuift met talkpoeder.
Bij de Mormonen maakt het mannetje het vrouwtje het hof door zijn prieel te versieren met platvis.
Mormonen zijn van nul en generlei waarde in noodsituaties.
Het is de Mormonen nog nooit gelukt een brief in de Donald Duck te krijgen.
Mormonen staan tot Zweden als grenen tot groene thee.
Mormonen worden maar één keer genoemd in het werk van Shakespeare (BWV 211) en dat is volgens de meeste deskundigen een latere interpolatie.
Volgens Jimmy Carter hebben Mormonen de Lindbergh-baby ontvoerd.
Mormonen zijn dé designtrend van 2012! (aldus Vogue Magazine)
Met de as van Mormonen kun je zilver poetsen.
Last van tocht? Leg Mormonen voor de kieren!

Zie feit 3.

Mormonen zijn allemaal linkshandig.
Vanaf volgend jaar zal er niet meer standaard een FireWire-poort bij nieuwe Mormonen zitten.
Als je geen of te weinig bamboe hebt, kun je panda's bijvoeren met Mormonen.
Mormonen zijn op kamertemperatuur smeerbaar.
Mormonen overwinteren op Enceladus.
Kruisingen van Mormonen en elanden heten "mormelks".
Als Mormonen door rood rijden zingen ze onwillekeurig het duet van Papageno en Papagena.
Van Mormonen krijg je mooiere borsten.
Als je Mormonen uitnodigt voor een potje schaken, gaan ze d'r voetstoots van uit dat je Fischer Random Chess bedoelt.
Wanneer je Mormonen jeuken is uierzalf de beste remedie.
Mormonen zijn geluidsdempend maar trekken vocht aan.
Het carillon van van de Sint Janskerk in Gouda is gemaakt van 6000 omgesmolten op Schiphol in beslag genomen Mormonen.

*) Volgens Drabkikker. Dus.

Frost

2011-11-14T10:57:00.001+01:00

Volunteer market

2011-11-10T12:27:00.002+01:00

Fast food involves both hideously violent economies of scale and sad, sad end users who volunteer to be taken advantage of.

Willy Staley - A Conspiracy of Hogs: The McRib as Arbitrage

Raadplaat oplossing

2011-11-07T11:55:00.010+01:00

Dit is een gastpost van Drabkikker.

Nou, de doctorandissima had het goed hoor. Het antwoord is inderdaad:

Karnemelk!

Dit soort structuren fascineert me dus enorm: chaotisch, en toch geordend. Zie bijvoorbeeld ook:

Zandribbels

Opgedroogde klei

Breinkoraal

Het fascinerende is dat er aan zulke ogenschijnlijk ingewikkelde vormen meestal supersimpele algoritmen ten grondslag liggen, in de orde van “als er een karnemelkdeeltje/zandkorrel/koraalcollega in de weg zit, ga linksaf; anders, ga rechtsaf”. Pseudochaos is daarom ook prima te simuleren, zoals de talloze applets op de internetten tonen.

Probeer deze erosie-simulator maar eens. Een beetje schuiven met de waarden (opvoeren van de "n-value", bijvoorbeeld) en ziedaar, het karnemelkpatroon!

De eenvoud waarmee dit soort programmaatjes de wereld imiteren illustreert een belangrijk punt, namelijk dat complexiteit geen complexe beginsituatie vereist. Een handvol spelregels, zo wisten we al van Conway's Game of Life, is voldoende voor een universum aan variatie.

Wil ik altijd nog eens een schriftsysteem op baseren, dit.

White Wilderness

2011-11-05T00:41:00.000+01:00

“Nah, that can’t be true, man.”

“Sure it is. Everybody knows that about them. It’s like a yearly thing or something.”

“Sayin’ ain’t knowin’, as they say. Besides, how they keep goin’, then? As a species, like.”

“Come on. I’m not saying they ALL go over. Anyway, they’re like rats: eat everything, fuck everything. There must be millions of them out there!”

“Well, sounds like perfect bullshit to me. It just don’t make no biological sense. Besides, didn’t they fake it for some movie or somethin’? Put a camera way down low and just push’em off, one after the other. All smilin’ like a motherfucker even, no doubt.”

“There you go again, blaming it on the media. Believe what you got to, dude. Me, I’m going for some roots or sedges.”

“Nah, I’ll just be a minute. Y’all go ahead.”

As the other lemming left, he watched the town down in the valley some more, all bustling and noisy on one of the last days with some sunlight left. It was getting colder, too. Yeah, better get to stockpiling that burrow.

Raadplaat

2011-11-04T15:23:00.006+01:00

Dit is een gastpost van Drabkikker.

Maar wat is het?

a. De Grand Canyon na een sneeuwbui
b. Lente op Enceladus
c. Een stafylokok van tamelijk dichtbij
d. Anders, namelijk:

Update 7-11-2011: en hier de oplossing!

The weirdness never went away, it was just out buying a boom box.

2011-11-03T13:48:00.000+01:00

via Dangerous Minds

Box of ashes

2011-11-01T15:09:00.000+01:00

When you stand still at the edge of the pond for too long
the ducks will think you came to feed them
even if you're just fumbling for your keys
or reading text messages.

Do ducks know about disappointment?
Maybe not.
If that's the case I will not be the one to explain.

Now
I usually don't touch the incense to the flame.
I hold it right above it.
The flame will jump
seemingly through empty space.

In empty space I guess
there's not much difference between a centimeter
and millions and millions of miles.

Some words have been with me now for some time
but they have as of yet refused to become a poem.

Gather starlings / for the ink stain season / and the time of falling leaves.

I know it should have something to do with borders
and how borders shift
with time.

Wave the flame away into smoke.
Put the incense in a box of ashes.
Bow as the shrine room fills with fragrance.

Bowing is not easy.
But refusing to bow I guess
is like refusing to live.
But bowing is not easy.

It's a common illness
I hope the ducks don't know about.

Patashnik

2011-10-25T20:10:00.000+02:00

Bounce

2011-10-21T14:19:00.003+02:00

"Living in the dharma means we are constantly bouncing. This is our practice. In zazen you experience birth and death directly. Every single moment is birth and death, bounce, birth and death, bounce, constantly working. This is why bodhisattvas practice constantly. Continual practice means you're vivified, your life is really alive in the realm of dharma."

Dainin Katagiri - Each Moment is the Universe

Broken caleidoscope

2011-10-11T19:37:00.000+02:00

De sneeuw

2011-10-08T14:54:00.000+02:00

(een schiedamse legende)

     Op een van de laatste dagen van het jaar begon de dominee te sneeuwen.

     Het was toevallig net een zondag en de eerste, dikke vlokken dwarrelden traag en ongezien van zijn gebogen hoofd over de kansel in het half-duister van de kerk.
     De gouden kroonluchters hadden echter al jaren hun vermogen om de aandacht van de kinderen een heel gezang lang vast te houden verloren. Al gauw staarden tientallen gezichtjes doodstil en met open mond naar het hoopje sneeuw dat zich in de opengeslagen Bijbel had verzameld.
     Stem na stem verdween uit de trage samenzang tot eindelijk de laatste echo verstomde.

     De dominee zag nu ook dat alles niet was zoals het anders was op zondag. Verstoord veegde hij die rommel van de Schrift en zag de sneeuw van zijn armen vallen. Ze moesten wel een grap met hem uithalen. Maar opkijkend in de hoogte zag hij niets anders dan de duisternis van de winterochtend, bovenin de gewelven van zijn oude kerk.
     Zonder een woord te wisselen verliet Schiedammer na Schiedammer het gebedshuis, de dominee achterlatend op de kansel, verbouwereerd en lamgeslagen, omhuld door stuivende sneeuw.
     Toen het geschuifel van de laatste laars of klomp was verdwenen, klonk alleen het zachte gesnik van zijn vrouw nog door het schip.

     Die dag vermeden de Schiedammers elkaar en bijna iedereen bleef binnen om piekerend in het vuur te staren of de handen te sluiten rond stomende mokken chocolademelk. Niemand weet dan ook wie na de dominee de eerste was. Tegen de avond zaten echter al zeker tientallen dorpsgenoten in hun stoel te sneeuwen.
     Het begon met een paar vlokken op je schouders of in je schoot en nog geen halfuur later sneeuwde je overal, tot je kleren klam en zompig waren en de sneeuw kniediep op het vloerkleed lag.

     De dokter deed niet meer dan mompelen wanneer er iemand bij hem kwam. Hij zat in zijn nachthemd en slaapmuts achter zijn bureau, vlak naast een roodgloeiende kachel, zijn spreekkamer nog nat en kil van voorgaande nachtelijke bezoekers. Nix spontanea. Hiems flagrans de cute. Hmm. Hij krabbelde elke patiënt in zijn notitieboek maar tegen de tijd dat het al bijna licht werd en hij eindelijk wou gaan slapen zag hij ook zelf de eerste vlokken rond zijn pantoffels waaien.

     De nacht was ondraaglijk.
     In bijna elk gezin was wel iemand getroffen en geen kruik of stoof bleek opgewassen tegen zoveel sneeuw. Matrassen raakten al snel doorweekt. Vuile, smeltende smurrie hoopte zich in de bedsteden op.

     Uiteindelijk wist niemand iets anders dan de getroffenen naar buiten te sturen. Daar zaten ze dan op krukjes of stoelen, of stonden ze, op straathoeken, bij pompen, aan de dichtgevroren haven. Zelfs in de heuvels en op de duinen en aan de randen van het bos stonden ongelukkige Schiedammers, schaduwen in stuivende wolken, en vulden de hemel met sneeuw.
     De wind dreef sneeuwbanken op in de straten en blies langzaam verschuivende rillen over de verlaten Brink.

     Het werd stil in heel Schiedam.

     De wind huilde wekenlang onafgebroken. Heel zelden, wanneer een getroffene uitgeput door zijn knieën zakte, of wanneer iemand haastig om een snelle boodschap ging, hoorde je het knappen van versgevallen sneeuw.

     "Heel ver in het zuiden", zeiden de ouders tegen hun kinderen, "is de zomer. En als die niet hier komt, gaan wij daar naartoe."

     "De zomer", fluisterden ze tegen elkaar in bed. De zomer!

Eternal Flame

2011-10-06T23:27:00.000+02:00

via xkcd

Guru Rinpoche on an oak leaf

2011-10-04T13:55:00.001+02:00

Happy Birthday, Steve Reich

2011-10-03T18:23:00.000+02:00

Steve Reich - Music for 18 Musicians

Hello again

2011-09-29T16:21:00.000+02:00

De kleine ijstijd

2011-09-27T19:15:00.000+02:00

Hé, moet je ook een loempiaatje? Andries?

Wat?

Moet je ook nog een loempiaatje?

Neuh. Laat maar. We zijn er nu ook al voorbij.

Maar je had toch zo’n zin in een loempiaatje?

Wat?

Je had toch zo’n zin in een loempia? Andries?

Ach. Kan een andere keer ook nog wel. We gaan nu gewoon naar huis.

Maar je vindt loempiaatjes anders altijd zo lekker, toch?

Wat?

Fiets dan ook wat dichterbij.

Wat?

Ik zeg net: je houdt toch zo van loempia’s?

Jahoor. Ik hou best van loempia’s. Hoezo?

Glenn

2011-09-26T19:19:00.001+02:00

Reflecties

2011-09-26T08:55:00.000+02:00

Van Starkenborghkanaal, Groningen

Gezicht op de Walfridusbrug

2011-09-25T20:35:00.000+02:00

Van Starkenborghkanaal, Groningen

The Tzaddik is surprised

2011-09-23T10:49:00.000+02:00

First the Tzaddik was surprised to meet someone else. But then he meets another. And another.

There are innumerable members of the scattered tribes wandering the plains and highlands, meeting and parting at ramshackle roadside camps, each one swearing in the broken Hebrew they pick up from the wireless they hadn’t got nothing to do with it. No sirree. One of these days he might just give up trying to talk to them all together.

Quietly he unpacks the wine and jerky he bartered for with a toothless man in a dog skin coat and sighs. Yeah. He knows he won't. Tonight he eats and drinks on a rocky ledge from which he has full view of the tower on the horizon. The ruins are still smoking after all these centuries. There is still the occasional rumble of collapsing masonry.

It wasn’t a fair fight, no. But there are those who say a rock to the back of the skull is kindness nowadays, when the winds won’t stop. The bastard had only six coppers on him anyway.

Apart from the wine and jerky, that is.

Just 'Help!'

2011-09-19T23:42:00.000+02:00

It’s a difficult point.

For being a notoriously non-theistic religion ^[1] Buddhism involves a surprising amount of prayer. True, some schools/sects/traditions call it ‘chanting’ or 'mantras' or ‘reciting the sutras’ or even ‘making wishes’ but, hey, if it quacks like a duck…

It’s too easy to write all that off as mere cultural luggage or be jokey about it ^[2]. But in the end Buddhism tends to be practical first, theoretical later. There must be some real point to it, right?

Dosho Port at Wild Fox Zen recounts an illuminating discussion between himself and his teacher, Dainin Katagiri ^[3]:

“Before you think who you are, you are you,’ means you are exactly the universe, exactly, harmoniously intimate, no gap between. You must jump the gap between you and universe.”

“How can I jump the gap?”

“With prayer.”

“I am to use prayer to go beyond self-consciousness?” I asked.

I had left Catholicism and the reliance for salvation on any power outside of “me” years before and thought that the essence of Zen practice was not to rely on God or anybody.

“Yes, of course,” Roshi continued, “always you are thinking, observing, calculating. This is ego. Your ego is calculating how to go beyond ego. But ego cannot go beyond ego, always holding tightly to something.”

“So I should pray?”

"Yes,” Roshi began to smile. “You know the story of the octopus. Japanese fishermen in old days would catch the octopus by throwing a chicken neck tied to a line into the sea. Then octopus would come and grab the chicken neck and fishermen would pull a little bit. The octopus holds on tighter. The fishermen pull more and the octopus holds on tighter.Finally, the octopus is hauled onto the fishing boat. But fishermen don’t use any hooks. From the beginning the octopus is free. Let go any time, anyway.”

"Okay. So I am like the octopus and I should pray. But Roshi, if there is nothing outside, no gap between me and the universe, to whom should I pray?”

"‘Pray’ means just pray. No object there. Just ‘Help!’”

So, maybe I should just come out and own up to being the praying kind.

There’s not a session of practice I don’t start with the nigh incomprehensible 7 Line Invocation of Guru Rinpoche. There’s not a session I don’t end with profuse dedication prayers ^[4]. But really, if there was just one prayer I could say, one prayer I could share with everyone I met, one prayer I could print on business cards and hand out to random strangers ^[5], it would be this:

May all beings have happiness and the causes of happiness.
May they be free from suffering and the causes of suffering.
May they never be separated from true happiness that is free from suffering.
May they have equanimity, free from attachment and aversion.^[6]

Just say that. My mind not occupied with anything else. Not wandering off to the past or the future. Just letting attention quietly rest on the words and their meaning. Just pray.

There’s an interesting inversion going on here, I feel. Growing up in an atheist household, I thought of prayer as basically like asking Santa ^[7] for a pony, minus the tinsel and plus the incense. I ask, Thou listent. But in prayer like this it’s me, such as it is, listening and everything asking. Listen closely and not a thing does not cry out for either pain or joy.

I can't teach myself the truth of selflessness. But, if I listen, all things can.

"Just ‘Help!’", Katagiri Roshi says.

Who does the helping?

image: beach in Harlingen, last weekend, when we went

to scatter my grandmother's ashes in the Wadden Sea.

[1] Whatever that may mean.

[2] However instructive this may be. I heard one anecdote where a teacher in a Tibetan tradition instructed his students to pray as loudly as they liked. “There’s no one listening!” Nice one, Lama.

[3] Which apparently also appears in the book Keep Me In Your Heart Awhile.

[4] For example:

Through this merit, may all beings attain the omniscient state of enlightenment,

And conquer the enemy of faults and delusion.

May they all be liberated from this ocean of samsara

And from its pounding waves of birth, old age, sickness and death!

[5] Which I just might do, come to think of it.

[6] It’s called “The Four Immeasurables” because the four lines arouse immeasurable, unbounded feelings: love, compassion, sympathetic joy and impartiality respectively. Read Words of My Perfect Teacher to really learn about them.

[7] Or rather Sinterklaas, in my case.

9/11 Was An Inside Job

2011-09-15T10:45:00.000+02:00

"9/11, that was the thing with that chill dude Che Guevara, right? No?"

-A kid, interviewed in 2024, wearing an aniprinted
bio-fiber kilt showing original [!] Maru videos.

Angels

2011-09-14T00:37:00.000+02:00

After days of rain finally the clouds broke and endless angels came pouring out of the blue sky.

They filled the world, yea, even the smallest corner. They filled it with interlocking wings. They filled it with transparent swords. They filled it with their pungent, ethereal bodies. They pressed everything to death and oil and dust.

The sky is completely clear now but the angels keep on coming. They come, until finally the Earth breaks like eggshell, spilling oceans of rapidly cooling magma into the cherub-belching void.

Umbra

2011-09-13T21:14:00.000+02:00

Umbra (HD - 2010) from Malcolm Sutherland on Vimeo via Robert Krulwich.

Circumzenitale boog & 22º halo

2011-09-12T00:11:00.002+02:00

10 september 2011

Kyabje Trulshik Rinpoche

2011-09-06T13:10:00.000+02:00


Kyabje Trulshik Rinpoche, 1923-2011

You shattered the play of delusion,
Pointing out the deathless unborn.
Now you show impermanence,
The nail at the heart of the path.
Return to us soon, kind Rinpoche!
May our minds become one with yours!

Obituary at Phayul

(image from Rigpa Wiki)

De Naaldvlakte

2011-09-04T10:30:00.000+02:00

Coffee

2011-09-03T15:08:00.000+02:00

The great wind

2011-09-01T22:41:00.001+02:00

I'd like to sing a song saying everything. A song that answers every question. A song that holds all pain and fear in the cup of its hands.

Blowing on it softly.

Dispersing it like dandelion fluff.

A song that will say with the Ojibwe that even when I walk around pitying myself, a great wind carries me across the sky.* About how I know this great wind but would like to know it much, much better. About why can I sit in stunned silence, trying to listen to the wind just going everywhere.

Yeah.

*) Traditional Ojibwe saying, apparently.

The singularity will be confusing

2011-08-29T20:13:00.002+02:00

(via ze frank)

Twittocalyps

2011-08-29T17:46:00.001+02:00

Twittocalyps http://t.co/Bc18h2jless than a minute ago via Tweet Button Favorite Retweet ReplyBlinde Schildpad
blindeschildpad

Mental Graffiti [wk 34]: Salar de Uyuni

2011-08-28T10:39:00.000+02:00

No Somos Nada by Santiago S.V., via Kuriositas

5 onwaarschijnlijke snackbarnamen

2011-08-23T15:27:00.000+02:00

De Stekker
IMG_00526.jpeg
Ignaz Philipp Semmelweis
De Baetylus
Comic Sans

De droom {Iteraties | Schiedam 44-α’}

2011-08-19T11:36:00.002+02:00

      Een man ontwaakt in zijn brandende huis. Zweet sist op de lakens. Hij droomde die nacht dat hij de hemel kille wolken tot zich zag vergaren, waaruit harde regen heel de wereld doordrenkte en alles doofde. De man is ziek. Zijn lichaam schudt. De man hurkt bij het toilet en probeert vergeefs te braken.

      Als hij zich later beter voelt, zal hij koffie drinken en, terwijl hij over de stad van de vlammende wolkenkrabbers uitkijkt die reikt zover het oog wil gaan, zal hij zijn voorhoofd warmen aan het raam.

      Hij zal tot de conclusie komen dat het waarschijnlijk de sardientjes waren en heeft zich, tegen de tijd dat hij zich heeft aangekleed, vast voorgenomen voortaan beter te letten op wat hij eet. Dit voornemen zal hij nog geen halfuur later vergeten wanneer hij door een afgeschermd nummer wordt gebeld. Hij zal niet opnemen en vraagt zich de rest van de dag af wie het was.

      Hij zal nooit iemand over zijn droom vertellen. Dat, tenminste, heeft hij met anderen gemeen. Daarom zal niemand weten dat dezelfde nacht tientallen Schiedammers dezelfde droom hebben gehad.

We are all of us brothers.

2011-08-17T13:37:00.001+02:00

Last Moments Of Life from Paul Kroeker on Vimeo (via ze frank).

Past the flannel plains and blacktop graphs and skylines of canted rust, and past the tobacco-brown river overhung with weeping trees and coins of sunlight through them on the water downriver, to the place beyond the windbreak, where untilled fields simmer shrilly in the a.m. heat: shattercane, lamb's-quarter, cutgrass, sawbrier, nutgrass, jimsonweed, wild mint, dandelion, foxtail, muscadine, spinecabbage, goldenrod, creeping charlie, butter-print, nightshade, ragweed, wild oat, vetch, butcher grass, invaginate volunteer beans, all heads gently nodding in a morning breeze like a mother's soft hand on your cheek. An arrow of starlings fired from the windbreak's thatch. The glitter of dew that stays where it is and steams all day. A sunflower, four more, one bowed, and horses in the distance standing rigid and still as toys. All nodding. Electric sounds of insects at their business. Ale-colored sunshine and pale sky and whorls of cirrus so high they cast no shadow. Insects all business all the time. Quartz and chert and schist and chondrite iron scabs in granite. Very old land. Look around you. The horizon trembling, shapeless. We are all of us brothers.
David Foster Wallace - The Pale King

When the Iron Bird Flies

2011-08-16T18:03:00.001+02:00

The producers of the amazing documentary Blessings - The Tsoknyi Nangchen Nuns of Tibet are working on a new film documenting the arrival of Tibetan Buddhism in the west, When the Iron Bird Flies. This is a 20-minute preview.

Ooh, and I see that the preview of Blessings is also still available on Tsoknyi Rinpoche's website.

De maan

2011-08-10T18:02:00.000+02:00

     Op een koele avond in de vroege herfst wilde Marre de maan opeten.

     Ze had niet eens zo’n honger eigenlijk en het was ook al bijna tijd voor bed. Maar de maan was helemaal vol en hing net boven de daken en zag er zó heerlijk zoet en romig uit!

     Zou de maan alleen wel eetbaar zijn? Voorzichtig brak ze een stuk van de rand. Daarvan beet ze weer een kleiner stukje af, waar ze zorgvuldig op kauwde.

     Het duurde niet lang of er zat al een hele moet in de rand van de maan. Marre schrokte met grote happen hele brokken maan naar binnen. Ze zag echter algauw dat ze in haar eentje de maan niet op zou krijgen. Kordaat veegde ze haar mond af en klopte bij het dichtstbijzijnde huisje aan.

     “Heh? Wat?”, zei de slager, die daar woonde, met een slaperige stem. Hij droeg al een slaapmuts en een nachthemd en beschermde met één hand zijn kaarsje tegen de tocht. Achter zijn rug vroeg zijn vrouw wie daar was, zo in het holst van de nacht. Bovenaan de trap gluurden nieuwsgierige kinderen om het hoekje om te zien wat daar toch voor onverwacht bezoek was.

     “Marre?”, zei de slager, die iedereen wel kende.
     “Pardon dat ik zo laat nog stoor. Ik eet vanavond de maan op maar het is, denk ik, te veel. Zou u misschien willen helpen? Of mevrouw, of de kinderen misschien?”
     “Natuurlijk, ” zei de slager meteen en pakte al hun messen en vorken en de houten napjes van de kinderen, “we helpen allemaal!”

     Toen ze met zijn allen aten ging het allemaal een stuk sneller en al vlug was alleen helemaal bovenaan een stukje van de rand van de maan nog heel.

     Het werd ook vlug steeds drukker in de straat waar de maan nu boven hing. Late voorbijgangers besloten allemaal een hapje mee te eten en de kinderen van de slager renden af en toe weg om een vriendje of vriendinnetje wakker te maken, die dan meestal meteen op kwam dagen met al diens broertjes en zusjes en ouders in toom.

     En wat móest iedereen lachen toen Bars, de man van de boldootkar, een brok van de maan aan zijn paard gaf, die er bedenkelijk op kauwde.

     Zo’n samenscholing gaat natuurlijk wel gepaard met enig rumoer en kan niet lang onopgemerkt blijven. Net toen Lange Pijk, de visser, aan het bovenste randje van de maan wou beginnen, kwam Smeersok, de veldwachter, al aangerend terwijl hij hard op zijn fluitje blies.

     “Hela, hela! Wat gebeurt er hier?”
     “Wij eten de maan op!”, klonk het luid van alle kanten.
     “Maar dat gaat zomaar niet! Wie is er verantwoordelijk voor dit opstootje? En snel wat!”
     Marre kon niets zeggen. Ze had haar mond vol maan. Ze stak dus maar breed lachend haar hand op.
     “Juist, jongedame. De maan opeten? Belachelijk. Meekomen jij! Naar het bureau.”

     Marre werd ruw bij haar pols gegrepen. Maar dát lieten de Schiedammers niet zomaar over hun kant gaan. Lubbe, de timmerman, dook bovenop de norse veldwachter en trok hem van het worstelende meisje los. Smeersok krabbelde op handen en voeten tussen de etende dorpelingen door om weg te komen, maar hij zag de slager en de visser en zelfs de zwijgzame hoefsmid al op hem afkomen met gloeiende kruimels maan nog in hun baard. Woedend hief hij zijn wapenstok.

     Had hij dát nu maar niet gedaan…

     Iedereen draaide zich tegelijk om.
     Iedereen had holle, doorschijnende ogen.
     Iedereen droop het lichtende sap van de maan uit de mondhoeken en op de borst, waar het hun kleren vlekte.
     Iedereen greep met graaiende, verkrampte handen naar de veldwachter, die in paniek in een struik viel.

     Niet veel later hing de maan boven de Brink. Er was niet veel van over. Overal waren lange tafels neergezet waaraan iedereen kon zitten. De bakker had het op zich genomen om grote hompen van de maan te snijden, die op dienbladen werden rondgedeeld. Maar hij liet het niet na om in zijn vrije hand altijd een flink stuk maan te hebben om ook zelf enorme happen van te nemen!

     De grond tussen de bankjes was bezaaid met stralende kruimels en korsten en resten, en iedereen die écht niets meer eten kon, viel zomaar waar hij zat of lag in slaap. Bijna niemand zei iets, anders dan om nog wat meer te vragen, en de Brink ruiste van het snurken en smakken en kauwen.

     Pas toen het in het oosten alweer licht begon te worden en de kale graat van de maan onder ging, pas tóen viel Marre zelf in slaap en rolde het kurken knikkertje uit het fluitje van de veldwachter over de kademuur in zee.

Sad monkey cares

2011-08-09T19:46:00.001+02:00

O mi hermán!

2011-08-08T22:30:00.002+02:00

I told the truuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuth!

2011-08-02T18:22:00.001+02:00

(via Jordan, Jesse, Go!)

The Parinirvana of the Buddha among the Spirits

2011-07-30T00:33:00.000+02:00

Laser Eyes Jesus

2011-07-23T11:54:00.003+02:00

(original stereogram from Old Time Religion)

Het toeval

2011-07-20T22:12:00.003+02:00

       Sommige dingen gebeuren alleen maar omdat dat gewoon niet anders kan, maar dat is eigenlijk niet eens zo vaak. De meeste dingen gebeuren gewoon zomaar.

      Nee, het is pas echt iets zeldzaams wanneer er dingen gebeuren die helemaal toeval zijn.

      Zo is het een keer gebeurd dat er op een avond niemand thuis was. Helemaal niemand, in heel Schiedam.

      En het was helemaal toeval.

-o0o-

      Thorp, de doodgraver, krabde zijn kruin. Het was zoel, die avond, en hij had wel zin gehad in een borrel en een potje pim-pam-pet.

Eerst was hij naar Lubbe, de timmerman, gegaan, die vlak naast hem woonde. Hij had er heel lang op de voordeur geklopt maar er deed niemand open.

      Daarna was hij bij Nobbel, de veeboer, wezen kijken, bij wie er altijd wel wat te doen was. Maar uit het voorhuis kwam geen antwoord toen hij ‘volluk!’ had geroepen. Zelfs de stal was leeg. Of bijna leeg: in een hoekje lag alleen een oude geit, die even zachtjes hoestte.

      Zelfs bij Bost, de slager, was er niemand. Die zou toch anders vanavond worsten draaien. Het geluid dat Thorp hoorde was de fluitketel, die op het fornuis stond droog te koken. Hij had hem maar even van het vuur gehaald en op de open krant gezet die op het aanrecht lag.

      En zo ging het de hele avond door. Thorp snapte er niks van. De straten waren leeg en zelfs de Brink, waar de instrumenten van de fanfare klaar stonden in de muziektent, was helemaal verlaten.

-o0o-

      Inmiddels was hij al zo lang van huis naar huis gelopen (en zelfs langs waar mensen woonden die hij niet goed kende en misschien niet eens zo heel erg aardig vond) dat het langzaam donker was geworden.

      Ach ja, dacht hij en zette zijn hoed weer op, op weg ben ik nu toch al.

      Hij had Schiedam al lang achter zich gelaten toen in de verte de kerkklok begon te luiden en de mist steeds dichter werd.

Interview

2011-07-18T22:05:00.002+02:00

Q. [omitted]

A. We used to wash with tiny sponges. This is important. To our minds, at least, our tiny sponges were what made us different. I remember once bringing a tiny sponge to class for show and tell. I chickened out at the last moment, of course. Improvised a skit about a dog or something. Made them laugh.

Q. [omitted]

A. Nope. Never brought anyone over. My mother asked of course. Whatever else she was, she liked the company just about as much as the next guy. But our house was bigger than any of my class mates', so there's that. And to stand there and explain all those corridors and chambers? The hatching pits? No way, man. Would you?

Q. [omitted]

A. Ah, you don't know, man. Don't know what it was like. At... all...

Q. [omitted]

A. No, no, man. Relax. No need to apologize. You're young. You only know after. I was there before. When I was still the only one in the daylight. We're not made for that, you know. Yeah, I guess you do. Well, it was hard, is all I can say. Mind if I smoke?

Q. [omitted]

A. Great.

I want to tell you this pebble

2011-07-18T20:16:00.000+02:00

Σίσυφος redux

2011-07-14T20:30:00.000+02:00

(via Cute Overload)

No photograph

2011-07-12T19:56:00.000+02:00

the ducks are gone
but their traces remain in the duckweed

Selfportrait as a headache

2011-07-09T14:37:00.003+02:00

Het schilderij

2011-07-07T19:41:00.001+02:00

Elke avond ná het eten en vóór het slapengaan legt Fernando, de hoefsmid, één voor één zijn botten onder het schilderij op het kastje naast zijn bed. Hij is er heel zorgvuldig mee. Zelfs het kleinste botje wordt elke dag op dezelfde plek neergelegd en voorzichtig afgenomen met een doekje en wat terpentijn.

Iedereen zou zich verbazen als ze Fernando ook eens zo zouden kunnen zien. De zwijgzame smid, zo groot en sterk als een stier, met handen als berenklauwen, houdt teder een doorschijnend middenhandsbeentje in het licht alsof het een breekbare vlinder is en blaast er met getuite lippen een stofje af.

Maar niemand heeft hem ooit zó gezien. Fernando woont altijd alleen en heeft een hoge heg rond zijn plaatsje. Bovendien komt hij niet van hier.

Als hij klaar is, zit hij heel stil op de rand van zijn bed met zijn leren schort nog omgeknoopt en zijn handen in zijn schoot en bekijkt zijn glanzende gebeente. Het lijkt soms bijna op te lichten in de maneschijn die door het spleetje tussen de gordijnen valt. Dan zucht hij meewarig en bergt het doekje en de terpentijn weer op, hangt het schort aan de kastdeur en glijdt eindelijk tussen de lakens.

Hij hoeft er niet eens naar te kijken.

Het is alles wat hij ziet als hij zijn ogen dicht doet. Daar heef hij het schilderij boven zijn kastje en skelet nog nooit voor nodig gehad.

Hij ziet zeshonderd slanke torens naar de hemel reiken. Hij ziet de ontelbare bruggen van marmeren filigrein en de goud-en-koperen lijsten rond de ramen.

Elke nacht wanneer hij probeert te slapen, in zijn lage huis in een steegje achter de Brink van Schiedam, droomt Fernando dat hij de zilveren flamingo’s hoort zingen in de wijndonkere kanalen van de stad waar hij lang, lang geleden is geboren en waar hij ooit, ooit weer naar terug zal gaan.

[Met dank aan V. voor de naam 'Fernando'.]

[Mental Graffiti wk 26] De inval van Sark

2011-07-02T22:24:00.003+02:00

Ik kan niet eens vinden op welke datum het precies was. In augustus 1990, in ieder geval.

In augustus 1990 vond de inval van Sark plaats.

Sark is een van de eilanden in het Kanaal, onderdeel van het Baljuwschap Guernsey maar met tot voor kort nog een eigen feodale Leenheer onder de Kroon en een Seneschalk. Sark is, zo te zien, nogal slaperig.

En in augustus 1990 verscheen er Fransman op het eiland, André Gardes, een werkloze nucleair onderzoeker. Hij droeg een half-automatisch wapen en kondigde aan de volgende dag precies op het middaguur het eiland over te zullen nemen. Hij hing zelfs postertjes op om de komende invasie aan te kondigen.

De volgende dag benaderde een vrijwillige veldwachter André Gardes, toen hij in de aanloop naar twaalf uur op een bankje het magazijn van zijn wapen verwisselde. "Mooi pistool heb je daar.", zei de veldwachter en sloeg de invasiemacht voor zijn bek.

En dit is alles wat het internet mij hierover wil vertellen. In augustus 1990 probeerde een Fransman het eiland Sark te veroveren maar faalde. "Het was een rare jongen.", zei de Seigneur van Sark, John Michael Beaumont.

Wat bewoog André Gardes? Hoe is het met hem afgelopen? Google en ik hebben geen idee.

Wat leuk dat dat nog kan, hè?

Het noorden en het zuiden

2011-07-01T13:06:00.000+02:00

(Naar: Achille Bostrov, Ethnographische

Wanderzüge im Schiedammermoor, Franeker 1872)

Wie de kust zou volgen, naar het noorden of het zuiden, kan zien dat het waar is: hoe noordelijker je komt, hoe groter de mensen zijn en hoe zuidelijker, hoe kleiner.

Reis ver genoeg naar het zuiden en je zult mensen zien die kleiner zijn dan hazen, dan appels, dan kikkervisjes, dan klaprooszaad, dan het puntje van een naald.

Reis ver genoeg naar het noorden en je zult mensen zien die groter zijn dan schuren, dan masten, dan de toren van de kerk, dan de heuvels in de verte, dan de bliksem.

Reis nog verder naar het zuiden en je zult steeds kleinere mensen zien. Je zult mensen zien die kleiner zijn dan alles en nog kleiner zelfs dan dat.

Reis nog verder naar het noorden en je zult steeds grotere mensen zien. Je zult mensen zien die hoog over de wolken kijken, mensen die groter dan de sterren zijn.

Maar niets kan groter zijn dan alles en daarom houdt de wereld in het noorden op. Helemaal bovenaan staat iemand die nét zo groot als alles is.

Hier vinden we dat allemaal niet zo bijzonder. Wie zou er nou zover naar het noorden of het zuiden willen reizen alleen maar om steeds grotere of kleinere dingen te zien? Thuis in Schiedam is het veel bijzonderder.

Alleen hier is alles precies even groot als het is.

Cloud Buddha

2011-06-30T11:11:00.000+02:00

De slurf

2011-06-13T22:00:00.006+02:00

Die woensdag kwam de slurf aan.

Het was al lang geen geheim meer, natuurlijk. Schiedammers zijn echter precies zo trots en keurig als ze nieuwsgierig zijn, dus iedereen die die middag in de buurt van het station rondhing had daar een prima reden voor.

Mellie, de vrouw van de slager, kwam vragen wat een kaartje naar de verste heuvels achter de verre heuvels was, als ze derde klas zou reizen.

Lubbe, de timmerman, was zijn hamer kwijt. Misschien had hij hem wel in de wachtkamer laten liggen toen hij daar laatst het prikbord had gerepareerd.

Nilles, Tilles en Dilles, de drieling van boer Durk, waren indiaantje aan het spelen bij de elm voor het station. Ze droegen aardappelzakken en hadden veren uit hun moeders plumeau op hun hoofd.

Zelfs Hangnagel, de dominee, zat met een thermos vol hete thee op een bankje in de zon te wachten op een belangrijke brief die misschien vandaag wel uit het Oosten kwam en vast over kerkzaken zou gaan.

Opa Woert, die niemands opa was, maar door iedereen opa werd genoemd en die naast de dominee op het bankje zat, knikte. Kerkzaken waren heel belangrijk. Opa Woert vond altijd alles heel belangrijk. Voetbal. Hinkende kalveren. Knikkers.

-oOo-

Precies volgens de dienstregeling, precies om kwart over drie, rolde de trein hijgend en stoom brakend het station binnen. De remmen knarsten. De machinist liet de fluit vrolijk driemaal gaan.

Er stapte maar één iemand uit, Marco, de zoon van de bakker, die in een verre stad studeerde voor ideograaf. De stationschef nam de postzak aan van de hoofdconducteur en zette een kruisje in zijn boekje na zijn zakhorloge te hebben gecontroleerd.

Mellie, die bij het loket ongeduldig een dun sigaartje stond te roken, was al bijna bang dat ze voor niets helemaal naar het station was gekomen, toen eindelijk de conducteur de zware deur van de vrachtwagon open rolde en samen met de stationschef een grote kist op het perron tilde, waar Gurbe al glunderend stond te wachten. Hij droeg de groene, fluwelen jas die hij anders alleen op zondag droeg en had zijn breekijzer al klaar.

De nieuwsgierigheid had het inmiddels van het fatsoen gewonnen en zelfs de stoïcijnse stationschef (die meende alles al eens gezien te hebben wat van een trein kon komen) stond bijna op zijn tenen om over de schouders van half Schiedam iets mee te krijgen van wat er zou gebeuren.

Gurbe hurkte op één knie en stak het breekijzer onder de deksel. In een paar bewegingen had hij de kist open en kregen hijzelf en al zijn dorpsgenoten een eerste glimp van zijn prachtige, nieuwe slurf.

Eerbiedig bijna lichtte hij de slurf met beide handen uit de kist en hield hem omhoog in het zonlicht om hem van alle kanten te kunnen bekijken. Gurbe straalde erover. De slurf was precies zoals hij hem wilde, precies zoals in de catalogus.

Waarom ook eigenlijk wachten tot thuis?, dacht hij en deed de slurf op. Hij knipperde even verbaasd met zijn ogen alsof hij alles om zich heen voor het eerst zag en de opeen gedromde Schiedammers weken haastig uit elkaar terwijl Gurbe zijn slurf experimenteel heen en weer zwaaide, eerst een keer naar links en toen een keer naar rechts.

Maar toen stak Gurbe de slurf omhoog en trompetterde triomfantelijk!

Onwillekeurig begon iedereen te applaudisseren.

-oOo-

De eerste paar weken waren Gurbe en zijn slurf natuurlijk het gesprek van de dag. Mensen staarden en kinderen wezen wanneer hij op zijn fiets naar de markt kwam met zijn mand vol eieren en jam. Stoere jongens volgden hem op afstand en zagen, verstopt in de bosjes, hoe hij verse blaadjes van de bovenste takken van de bomen plukte en er mondenvol van at.

Maar een maand later vond iedereen het eigenlijk al gewoon en keek niemand er meer van op wanneer Gurbe heel stil midden op het gras van de Brink stond om te herkauwen of wanneer hij met een majesteitelijke tred tegen het licht van de ondergaande zon over de toppen van de heuvels liep.

Toch leek het die zomer wel alsof het elke dag iets warmer was dan ze in Schiedam waren gewend.

Quick sketch

2011-06-12T21:34:00.000+02:00

Just testing some ideas. Nothing final.
It might be something called The Empire.

@VanBijsterveldt BWAHAHAHAHAHAHA

2011-06-08T16:55:00.004+02:00

OCW minister Marja van Bijsterveld, heden, over waarom gemeenteambtenaren moeten kunnen mogen weigeren homo's in de echt te verbinden:

"Dat vind ik eigenlijk gewoon wel passen bij Nederland, die tolerantie en ruimte voor pluriformiteit."

bron: nu.nl

Grapje, zeker?

Toch?

Allereest is het natuurlijk gewoon ook nog's een keer zo dat in de échte wereld, wanneer men zijn werk niet wil doen, men zich met gezwinde spoed op de arbeidsmarkt mag gaan profileren. Oók als men vindt dat men een goede reden heeft om zijn werk niet te willen doen. Zélfs als die reden De Schrift is.

Als men zijn werk namelijk eigenlijk niet wil doen, moet men ander werk gaan doen. Of zijn bek houden, en samen met de rest van ons lijfeigenen op elke avond van de tiende van de maand op het puntje van de bank gespannen pagina 551 van Teletekst in de gaten houden.

En ja: dit geldt ook voor overheidspersoneel. Dezelfde regels voor iedereen, anders wordt het tijd voor pleinen. En dat is hommeles. Gezellige hommeles. Altijd goed voor nieuwe muziek enzo. Maar hommeles.

Laten we dat zo lang mogelijk zien uit te stellen.

Dat in het algemeen. Mevr. Van Bijsterveld is kennelijk een andere mening toegedaan. Dat staat haar vrij. Het is een achterlijke mening. Het is een gevaarlijke mening. Soit. Als er geen ruimte in Nederland zou zijn voor achterlijke en gevaarlijke meningen zou dat slecht zijn voor de horeca in Den Haag, en zou dat niet sneu zijn? Ja toch? Niet dan?

MAAR als ze er dan godbeterehet ook nog met droge ogen bij meent te moeten zeggen dat we onze 'weigerambtenaren' eigenlijk een beetje zouden moeten knuffelen met z'n allen omdat ze zo leuk Hollands en divers zijn, dan verdient ze het toch eigenlijk wel een heel klein beetje heel erg om KEIHARD recht in haar gezicht uitgelachen te worden.

Gelukkig heeft ze twitter.

Transparent

2011-06-04T15:21:00.000+02:00

I never tire of birdsong and sky and weather. I want to write poems that are natural, luminous, deep, spare. I dream of an art so transparent that you can look through and see the world.

Stanley Kunitz, Paris Review interview

The Modern Desert

2011-06-01T16:36:00.002+02:00

The Moth Fragment (Ostracon IIIb)

2011-05-31T00:09:00.000+02:00

[...] evening [...] why
asked [...] making
[...] the world [...]

no
remember [...] said
[to?] the moth itself
[...] not [a metaphor?]

her finger [...] the lantern

(Translated from a badly damaged ostracon
from a deposit dated to Period Q, presumed
to be associated with a school or scriptorium.)

so|ui

2011-05-26T22:41:00.001+02:00

Blinde Schildpad presenteert: so|ui, stadse oneffenheden, ca. 160000 pixels per dag.

Blinde Schildpad presents: so|ui, urban ineffabilities at c. 160,000 pixels per day.

blndschldpd.tumblr.com

At the start of the rainy season

2011-05-25T18:24:00.000+02:00

   At the appointed time of year the shaman goes to an ancient clearing in the forest and makes the rainy season start. He lights the a fire, draws raindrops on his face, and sings the song of how the Mother of the People cried when her eldest son died of thirst.
   Within days, clouds start to gather.

   In the same way, a story tells about a monk who is furiously practicing meditation when his master walks by.
   Say, what are you doing?, the master asks.
   I am practicing meditation in order to become a Buddha!
   Is that so?, the master says and walks on.
   Later, the monk sees his old teacher polishing a roof tile. The monk asks: What are you doing, master?
   I am polishing this tile to make a jewel!

   And again in the same way, when I sit down to practice, it is the right time. To cross my legs is the right action. I am here because, soon, the rainy season starts. All effort that’s required of me is what it takes to be there to get wet.

   Superstitiously polishing roof tiles will only tire me out. So will making rain. At best. In the worst case scenario I while away my session, thinking about my polishing rag, about my tile, arranging the tucan bones just so to get my chants to the ears of the ancestors. What kind of jewel will I make? How fat will the clouds be? How precious will it be, how special, how very, very special?

   So many problems.
   So much to think about.

   Confusing cause and effect, I might even miss the first, fresh drops of rain.

Note: This is part of something larger I may be writing. Let's see what it becomes.

People who make the world

2011-05-25T14:47:00.000+02:00

I believe the people who make the world are the ones who do not believe in reality, for example, for centuries, the Christians.

Édouard Levé - When I Look at a Strawberry, I Think of a Tongue

Foto's

2011-05-21T18:47:00.000+02:00

Turf Feinz "RIP Rich D" | Dancing in the Rain

2011-05-20T23:21:00.000+02:00

Liquid awesome.

Polar bears

2011-05-15T14:19:00.001+02:00

The oldest polar bears die of starvation.

They will survive the dark months of ice and the bright months of thaw. They will fight, over sex, over food, to protect their helpless cubs and win to survive. They will lie in wait next to a seal’s breathing hole in a cutting blizzard, sometimes for days. And they will survive.

And then, maybe while the summer sun bathes the world in the sharpest light, they will first feel their claws failing. They will find they can’t run as fast anymore. Their hunts are increasingly unsuccessful. Mercury quick seals slip away under the ice floes.

Increasingly reliant on sparse grass and sour berries, the polar bear will try to scavenge. A new mother with a fresh kill proves too powerful. If he lives close to human settlement he will try to knock over dumpsters and be shot at and run away.

Finally, he will lie beaten and ragged on the lee side of a rock. Maybe he will hear the surf and listen to the seagulls, wearily eying a fox that finds it’s always worth its while to check out polar bears. Then, the fox leaves. The bear is not even hungry now. He only wants to sleep.

A truly unimaginable variety of suffering suffuses the world.

Note: This is part of something larger I may be writing. Let's see what it becomes.

From the sketchbook

2011-05-14T00:00:00.000+02:00

Milarepa (c. 1040-1130)

Why Has Bodhi-Dharma Left for the East?

2011-05-13T23:36:00.000+02:00

It's one thing to explain about buddhist practice. It's quite another to show it*. Yet showing (and seeing) is what the practice finally comes down to.

The 1989 movie Why Has Bodhi-Dharma Left for the East? (달마가 동쪽으로 간 까닭은?) by Korean director Bae Yong-kyun is maybe the best expression of the Buddha way in a modern medium yet. Its depiction of monastic life in the Korean Seon (or Ch'an, or Zen) tradition could have been twee and comfortably oriental. Three generations of monks cooped up in a tattered mountain hermitage, the oldest being an evidently enlightened master who is dying from the chill blains he inflicted on himself by meditating against a wall of ice to keep himself awake. And indeed, this picture does have that subtle pervading sense of prettiness the Far East is so good at.

But it is also ruthless.

Together with the youngest monk we are confronted with the inevitable consequences of our own distracted mistakes and death and the great potential of our own bodies have for death. Together with the middle monk we are confronted with the flimsiness of our concern for ourselves, and death. Together with the master we we are confronted with the great emptiness where we want our souls to be and the great freedom selflessness entails and, finally, death. Also, that romantic, tattered hermitage is kinda ugly.

I really respect the Korean tradition of Ch'an. Their main approach to practice is to just question (verb): who is this? Who is dragging this corpse around? What is your original face before your parents were born? Not that I'm not grateful for the fact that my own Tibetan tradition has all kinds of crutches along the way but, as Shantideva says: whatever the Buddha taught, he taught for the sake of wisdom. And apart from knowing the dreamlike nature of the self, there is no wisdom to be had.

So: who is watching this?

on youtube:

part 1
part 2
part 3
part 4
part 5
part 6
part 7

part 8
part 9
part 10
part 11
part 12
part 13

*) No 'about' about it.

Among other things

2011-05-08T19:42:00.000+02:00

Mental Graffiti [wk 17]: Another reason to visit New York

2011-04-30T19:36:00.002+02:00

(Jamie Beck & Kevin Burg, via Dangerous Minds)

The Bailiff's Dream

2011-04-28T17:55:00.000+02:00

Wanneer je achterover ligt

2011-04-25T17:18:00.002+02:00

Ding is, je weet het maar je weet het niet. Niet echt. Niet met je hele lichaam.

Alle pijn in de wereld. Het gewicht van de atmosfeer op je longen. Dat ik dood ga. Maar dit zijn abstracties: de geest is ijl, snel. Het lichaam is warm en langzaam.

Je laatste, raspende inademing, hopelijk in diepe slaap, die halverwege stokt omdat er van binnen iets breekt dat was versleten. Een muur die net genoeg verzakt is om een huis een bouwval te maken. Een ruïne misschien, als er iemand is geboren of heeft gewoond van wie na tien, twintig, honderd jaar sommige mensen nog zullen weten wie ze waren vanwege de cotton gin, een schilderij of een oorlogsmisdaad. Iets kleiners in ieder geval dan de lengte van hun dagen.

Dit is de dood niet die ooit komt, maar de dood van vandaag, vanavond, met dít boek nog niet uitgelezen, díe rekening nog niet betaald en hém nog niet gezegd dat jij eigenlijk ook wel weet dat het een vergissing was en dat hij er niets aan kon doen. Dat niemand er iets aan had kunnen doen. Dit is het lichaam en het lichaam van iedereen die je tegenkomt.

En dit is het lichaam dat in het gras ligt, een schaduw in de zon.

Een smaragdgroene loopkever ritselt in het dorre riet van vorig jaar dat eruit ziet en aanvoelt als vergeeld papier. Ik heb een stengel opgepakt. De lansvormige bladeren verpoederen bijna vanzelf tussen mijn vingers. Fietsers op het grindpad achter me. Eenden die hun poten strekken om te landen in het kanaal. Ik gooi de kale stengel weg en een ring rolt over de rimpelingen en golfjes en het zonlicht en verdwijnt.

Ook dit is wat je weet en wat je niet weet. Wat je lichaam weet en waar de geest in wijde kringen achteraan rent: precies waar en wat je bent. Wanneer je achterover ligt met heel de hemel boven je en heel de aarde onder je en jezelf en de zingende takken van de populieren in de wind daartussen.

Onder de populieren

2011-04-24T21:38:00.001+02:00

Both

2011-04-19T20:02:00.001+02:00


Japanese Quince (Chænomeles japonica) Groningen, April 19th 2011

Domestic dog (Canis lupus familiaris)
Groningen, April 19th 2011

Gradually, we became aware of a hum in the room

2011-04-15T23:29:00.000+02:00